Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012

Μετακόμιση

Άλλαξαν ολα σε 8 μηνες.Ριζικα. Μια καινουργια σχέση, καινούργιος σκύλος μεχρι και καινούργιο σπίτι.
Μετακομίσα μαζι του τελικα, απο την αρχη της σχέσης, οχι δεν δυστασα ουτε μια στιγμή. Ενθουσιασμός θα το πουν πολλοί, εγω αλλωστε το ειπα αλλα το έκανα δεν φοβηθηκα. Μαλώσαμε , τα ξαναβρήκαμε. Εμπειρίες, πάθος, δάκρυα, αναμεικτα συναισθήματα ολο αυτο τον καιρο. Έχει γίνει κομμάτι της ζωής μου τελικα. Εκεί που οι διαδρομές Ελλάδα-Γερμανία μου ρουφούσαν ολη την ενέργεια που ειχα, σταμάτησε η aegean να πετά πια για μένα τόσο συχνά. Οι μελαγχωλικοί τοίχοι αντικαταστάθηκαν πια απο ενα διαμέρισμα γεμάτο ζωή και χρώματα. Καλο η κακό σπουδάζουμε μαζί. Αλλοτε με ενοχλεί, αλλοτε μου αρέσει. Το να μην μπορείς μερικές μέρες να ξεφύγεις απο οτιδήποτε σου θυμήζει διάγνωση ή θεράπεια, αποβαίνει οδυνηρό ως και κουραστικό.
Οι γονείς όμως; Αχ οι γονείς... Τα κρύβω όσο μπορώ.Άκομα και ο ψυχοθεραπευτής μου καταλαβε τα χάλια μας. Όχι δεν θα ξαναφοβηθώ μήπως με διώξουν. Τον αγαπώ στην τελική και αν λάχει θα πάρω δάνειο να τελειώσω τις σπουδές μου, υπολογισμένα είναι 15.000 που θα χρειαζόμουν μέχρι να πάρω πτυχίο. Όλα στην ώρα τους.
Ακουω την πόρτα να χτυπάει και βλέπω τον Φ. σαν μικρό παιδι να έρχεται προσπαθόντας, με τα ελάχιτα ελληνικά που ξέρει, να αποκρυπτογραφίσει τις προτάσεις... "Καλά έκανα τελικα" λέω και κλείνω τον υπολογιστή...

Άρεσαν...