"Και όλα άλλαζουν"

Εδώ και ένα χρόνο ανεπαίσθητα προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως όλας θα πάνε καλά.
Μήνες πολλοί πέρασαν, διψασμένο πλέον το δικο σου σώμα για επαφή. Εγώ που απέμεινα όμως; Φοβάμαι πως δεν έμαθα να αγαπάω ποτέ σωματικά, πως εγώ το σεξ ποτέ δεν το έβλεπα σαν μια ανταλλαγή συναισθημάτων, σαν μία πράξη αγάπης. Παρα μόνο σάρκα. Ναι αυτή την σάρκα αναφέρω που ιδρώνει στα σκοτεινά δωμάτια της ξένης πολυκατοικίας.
Σε αυτά τα αυτοκίνητα που δεν θα τα ξαναδώ ποτέ και μέσα άβυσσο θυμίζουν. Τα άγνωστα πρόσωπα που χάθηκαν. Να αρχίσω να κλαίω, να πω πως σε αγαπώ; δεν θα σου φτάσει το ξέρω. Δεν ξεδίψασε την τελευταία φορά την ανασφάλεια που μεγαλώνει μέσα σου. Το μόνο που μπορώ είναι να ανθίσταμαι στις ανάγκες των αλλωνών. Επανειλημμένα εγώ είμαι το πρόβλημα, που σε κάθε σχέση τα ίδια κάνω.
Εν τέλει όλα μεταβάλονται σε κάτι διαφορετικό απο αυτό που είχαμε στο νού μας. Βεβαία οχι σε όλους. Σε εμάς σε αρνητική φορά. Σε αυτούς που ούτε με τον εαυτό μας τα βγάζουμε πέρα...

Συγγνώμη πραγματικά.

Μετακόμιση

Άλλαξαν ολα σε 8 μηνες.Ριζικα. Μια καινουργια σχέση, καινούργιος σκύλος μεχρι και καινούργιο σπίτι.
Μετακομίσα μαζι του τελικα, απο την αρχη της σχέσης, οχι δεν δυστασα ουτε μια στιγμή. Ενθουσιασμός θα το πουν πολλοί, εγω αλλωστε το ειπα αλλα το έκανα δεν φοβηθηκα. Μαλώσαμε , τα ξαναβρήκαμε. Εμπειρίες, πάθος, δάκρυα, αναμεικτα συναισθήματα ολο αυτο τον καιρο. Έχει γίνει κομμάτι της ζωής μου τελικα. Εκεί που οι διαδρομές Ελλάδα-Γερμανία μου ρουφούσαν ολη την ενέργεια που ειχα, σταμάτησε η aegean να πετά πια για μένα τόσο συχνά. Οι μελαγχωλικοί τοίχοι αντικαταστάθηκαν πια απο ενα διαμέρισμα γεμάτο ζωή και χρώματα. Καλο η κακό σπουδάζουμε μαζί. Αλλοτε με ενοχλεί, αλλοτε μου αρέσει. Το να μην μπορείς μερικές μέρες να ξεφύγεις απο οτιδήποτε σου θυμήζει διάγνωση ή θεράπεια, αποβαίνει οδυνηρό ως και κουραστικό.
Οι γονείς όμως; Αχ οι γονείς... Τα κρύβω όσο μπορώ.Άκομα και ο ψυχοθεραπευτής μου καταλαβε τα χάλια μας. Όχι δεν θα ξαναφοβηθώ μήπως με διώξουν. Τον αγαπώ στην τελική και αν λάχει θα πάρω δάνειο να τελειώσω τις σπουδές μου, υπολογισμένα είναι 15.000 που θα χρειαζόμουν μέχρι να πάρω πτυχίο. Όλα στην ώρα τους.
Ακουω την πόρτα να χτυπάει και βλέπω τον Φ. σαν μικρό παιδι να έρχεται προσπαθόντας, με τα ελάχιτα ελληνικά που ξέρει, να αποκρυπτογραφίσει τις προτάσεις... "Καλά έκανα τελικα" λέω και κλείνω τον υπολογιστή...

Comment

Τελικά οσα χρόνια και να ζεί κανείς σε μία χώρα, την νοοτροπία του και τις συνήθειες του δεν τις αλλάζει, το λέει άλλωστε και η παλιά μας παροιμία.

Πάνω που έχεις βρεθεί με κάποιον και βλέπεις οτι ταιριάζει, κάτι πάντα γινεται και χαλάει.

Διάβασα την τελευταία φορά ενα σχόλειο στο ιστολόγιο μου:

"Τα κείμενα σου και τα προβλήματα σου είναι εφηβικά,grow up..."

Εγώ από την άλλη θα ήθελα να έβρισκα έναν έφηβο σαν εμένα,διωγμένο απο το σπίτι του στα 15, σε ξένη χώρα στα 17, τρία χρόνια τώρα χωρίς οικογένεια και πραγματικό σπιτικό.Ζητώ ειλικρινά συγγνώμη από το κύριο.Ξέχασα πως η ωριμότητα πλέον αποτελεί συνάρθρησμα ψυχικών αναπηριών,υλικές ηδονές, απουσία τρυφερότητας παρά μόνο συναντήσεις, σκιές σε δωμάτια πνιγμένα στις ενοχές.Αυτά είναι εξάλλου παραμύθια και παιδιαρίσματα που γράφω.Το να κάνεις ασύστολο σεξ με σώματα πλημμυρισμένα στις ορμόνες και στον ιδρώτα που εξατμίζετε,πιστεύοντας ακράδαντα πως σ'αυτο το συσσωμάτωμα ανθρώπων θα βρεις το έταιρων σου ήμισυ σε, κάνει ώριμο.

Γελάστηκες παλικάρι μου.Να μην μεγαλώσω ποτέ λοιπόν.Έφηβος θέλω να μείνω.Εσύ αυτό αναζητάς δυστυχώς.Να τρέχουν όλοι στο παιδίω του Άρεως και στις σάουνες,όπου οι ψυχές υποτιμούνται και όλα περιστρέφονται από έναν ιστό γεμάτο με αίμα.Με υποβαθμίζει σαν άνθρωπο αυτό,συγγνώμη,που δεν μπορώ να μεγαλώσω και να γίνω όπως εσύ.

Μπορεί κανείς να νιώσει μοναξιά ξέρετε ακόμα και σε μία μεγάλη ανθρωποθάλασσα, που ποτέ δεν σε προσεγγίζει ποτέ πραγματικά.

Και επανέρχομαι στο θέμα της νοοτροπίας.

Οι Γερμανοί είναι πολύ χαλαροί σε σχέση με την καθημερινότητα τους.Θεωρούν ανήκουστα πράγματα, αυτονόητα.Επικρατή η ελεύθερη σχέση εδώ,μου δίνει όλο αυτό την αίσθηση πως μονίμως ίπτανται ένα "θα δούμε" στον αέρα.Ακούς: "Είσαι πραγματικά αυτό που ψάχνω, μ'αρέσεις πολύ εξωτερικά αλλά δεν ξέρω αν θα μπορέσω να αναπτύξω ποτέ συναισθήματα για σένα."

Ποια συναισθήματα;Απ'ότι ξέρω,βλεπόμαστε εδώ και μία εβδομάδα!

"3 Χρόνια 'μείναν.Έχω να κάνω τελικά μόνο με νούμερα;" σκέφτομαι και κοιτάζω την ώρα να δω αν προλαβαίνω το τελευταίο μετρό με προορισμό το σπίτι μου, εκεί όπου έχω μάθει καλά να τα βρίσκω με τον εαυτό μου και τις ιδιοτροπίες μου.Εκεί που οι τέσσερις τύχοι μου παρέχουν προστασία από την ευάλωτη ψυχολογία μου και το πυκνό χιόνι...

"Άλλα 10 λεπτά" συμπεραίνω και τα χέρια μου εκτελούν τις γνωστές μηχανικές κινήσεις για να στρίψω τσιγάρο...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ....

Όνειρο ήτανε....

Θα πέσουν όλα τα αεροπλάνα της Aegean κάποια μέρα στα οποία έχω βρεθεί.Απο το κλάμα που έχω ρίξει εκεί μέσα, από της αναμνήσεις που αφήνω συνέχεια πίσω μου, απο μια ζωή που βρίσκεται ανάμεσα σε μία πτήση με προορισμό το αεροδρόμιο Μακεδονία και πίσω.Πέρασαν 5 μήνες από τότε που είδα τελευταία φορά την οικογένεια μου, τους φίλους μου για τους οποίους θυσίασα 14 χρόνια της ζωής μου, τα μέρη που μεγάλωσα.
Με την σχολή πάνε όλα περίφημα, πως μπορεί να μου φτάνει όμως αυτό; Αναπληρώνονται τόσο εύκολα οι νύχτες στον κινηματογράφο που πέρασα μόνος; Τα ατέλειωτα μπουκάλια κρασιού που έπινα για να μην σκέφτομαι;Τα αναπάντητα τηλεφωνήματα μέσα στην νύχτα;
Δεν θέλω κανέναν τους.Γιατί θα σκέφτεσαι...θα σου το πω ωμά "για τον πούτσο είναι όλοι φίλε μου". Basta.

Κλείνω για άλλη μια φορά το τηλέφωνο και βάζω τέρμα.Άσκοπα ταλαιπωρούμαι με άτομα που δεν το αξίζουν, συμβιβασμοί,ενοχές, άδεια δωμάτια.Ένα άτομο το άξιζε και αυτό έμεινε εκεί,2624 Km μακριά μου......

Αναστεναγμός

Προχώρησα προς την έξοδο του κτηρίου ζαλισμένος από τους συνειρμούς και της παροδικές σκέψεις.Τίποτα ουσιαστικό δεν σκεφτόμουν, άναψα το πρώτο τσιγάρο της ημέρας και ένιωσα τον καπνό να διαπερνά τον εγκέφαλο μου, προσδίδοντας μου την γνωστή κάλπικη χαλάρωση.
Έχω μπουχτίσει.Αυτό είναι όλο, μία αποτυχημένη εξέταση με λύγισε.Νιώθω πως δεν έχω άλλη δύναμη.Είναι κάποιες φορές που δεν θέλω να σηκωθώ το πρωί από το κρεβάτι, να πατήσω στην ανιαρή ξεθωριασμένη πραγματικότητα που μόνο να απογοητεύει και να αποδυναμώνει ξέρει.
"Έρχομαι" του γράφω απλά και κλείνω το κινητό.Αυτόν χρειάζομαι τώρα,να σβήσει με τον ιδρώτα του την φωτιά της απελπισίας μου γιατί τα δικά μου δάκρυα σταμάτησαν προπολού.Του συμπεριφέρθηκα άσχημα.Το ξέρω.Μα άμα δεν χτυπήσει το κύμα της οργής μου τον άνθρωπο πού έχω δίπλα μου τότε ποιος θα ακούσει τον παφλασμό της αγανάκτησης μου;
Πολλές φορές δεν ξέρω τι θέλω, δεν έχω μάθει να ξεκαθαρίζω τα πράγματα στην ζωή μου, έχω την τέχνη να τα αφήνω να αιωρούνται μέχρι που με πνίγουν και αποχωρώ.Δεν θα το κάνω αυτήν την φορά, δεν αξίζει να ματώσει άλλη μια καρδιά για τις δικές μου βεβιασμένες αποφάσεις.Του είπα τι δεν μ'αρέσει.Το τι με ικανοποιεί είναι περίπλοκο, δεν το ξέρω ούτε ο ίδιος μου, και ας έχω περάσει άπειρα βράδια ξάγρυπνος στο σκοτεινό κελί μου ψάχνοντας για απαντήσεις.Είναι από τις λίγες φορές που έχω καλό συναίσθημα για κάποιον και ας λένε όλοι ότι δεν ταιριάζουμε, ότι δεν είναι του επιπέδου μου και τα γνωστά κλισέ.Τώρα που αποδέχτηκα εγώ τις καταστάσεις κανείς δεν μπορεί ούτε και νοητά να μας κάνει να χωρίσουμε....

''Meine Damen und Herren am Gleis 5 Willkommen in Wiesbaden.Nächste Fahrgelegenheiten....''

Συνθήκη των Σεβρών

Γιά άλλη μια φορά την βγάζω στους δρόμους.Είμαι μέσα στο τρένο με προορισμό το Wiesbaden.
Άμα με δείτε μοιάζω με τους ναρκομανής του σταθμού.Έχω κάνει 8 ώρες ταξίδι,πάνε έλα, μέσα σε 13 ώρες.

Πρόβλημα 1:
Είχα πάντα τρομερό πρόβλημα με τούς Τούρκους.Λόγο εθνικισμού και μόνο έλεγα πως δεν υπήρχε πιθανότητα να είμαι με Τούρκο.Το γεγονός και μόνο πως είναι μουσουλμάνοι με ξενέρωνε.Δεν θέλετε να το επεκτείνω στην περιτομή;...

Πρόβλημα 1,συνέχεια:

Δέν ήταν μόνο προσωπικό το πρόβλημά μου, αλλα και όποτε μια συμφοιτήτρια μου τα έφτιαχνε με εναν απο "δάυτους" "γινόμουν Τούρκος".Ούτε να ακούσω ήθελα για τα προβλήματα τους γιατι για εμένα ήταν φυσιολογικά.
"Ανατολίτης άντρας είναι χρυσή μου, τι περιμένεις;"

Τελικό Αποτέλεσμα:

Έχω σχέση με Τούρκο.Ξεκινήσαμε την γνωστή κουβέντα στο ΜΣΝ.Αυτός πίστευε προς έκπληξη μου εξαρχής πως θα ταιριάξουμε.Εγώ πάλι ούτε μου περνούσε από το μυαλό πως θα γίνουμε ζευγάρι.Εξάλλου Τούρκος ήταν.Πέρασαν κάνα δύο μέρες και με προσκάλεσε στο Wiesbaden.Μετά την επιτυχία στην Φυσιολογία και την αποτυχία στην Βιοχημεία είπα να βγω να ξεσκάσω (και μόνο για αυτό πήγαινα.....κούνια που με κούναγε...).Η ιδέα και μόνο πως θα βγω με τούρκο με έκανε να νιώθω παρακμιακά και υποβαθμισμένα.Ναι, καλά ακούσατε....Μην σας φαίνεται παράξενο, οι τούρκοι εδώ είναι κάτι σαν τους Λατινοαμερικάνους στις ΗΠΑ (πέρα των ρατσιστικών πεποιθήσεων)
Δεν θα το ξεχάσω.Εκείνη την ημέρα είχε 30 βαθμούς στην Γερμανία.Απο μακριά βλέπω να πλησιάζει στον κεντρικό σταθμό των τρένων μαζί με τον σκύλο του (ναι αγαπάω τα ζωάκια και για αυτό έγινα κτηνίατρος αλλά οχι ρε φίλε στο πρώτο ραντεβού).Ένιωθα απίστευτα μικρός μπροστά στην χλιδή του σταθμού, με εκείνα τα φωτεινά τζάμια και τους διαδρόμους που γυαλίζουν.Στο "ύψος μου εγώ" και εκείνος, μαύρα μαλλιά,μούσι και τριχωτός.Τυπικός τούρκικος μαχαλάς.Του στραβού το δίκαιο να λέγεται, τον είδα και γυάλισε το μάτι μου.......



Μία μέρα μετά.....

"Ελπίζω να έβγαλες τα παπούτσια σου!" μου λέει και πριν προλάβει να τελειώσει τρέχω βιαστικά να τα βγάλω για να πω ναι
"Καλά σπίτι σου δεν βγάζεις τα παπούτσια;" πρόλαβε να με δει
"Εεε,όχι" του απαντάω μη ξέροντας αν η ειλικρινής απάντηση ήταν και η σωστή.
"Πάω να φέρω κάτι να φάμε μπες στο δωμάτιο δεξιά και έρχομαι" με επιβεβαιώνει
Το σπίτι μέσα μου θύμισε χωριό.Τα δαντελωτά κεσεδάκια, τα ξύλινα κάδρα και έπιπλα μέχρι ακόμα και η μυρωδιά απο σπιτικό φαΐ.Στρίβω δεξιά και ανοίγω την πόρτα του δωματίου του.Έχασα όλα μου τα συναισθήματα,αντιδράσεις μονομιάς.Ήταν σαν να μου ρούφηξε το δωμάτιο τα πάντα μονομιάς.Προσπαθώ να γεμίσω το μάτι μου και δεν μπορώ.Το μόνο που μου περιστρέφεται στο μυαλό είναι το άκουσμα της λέξης φτώχεια.Σε εκείνο το δωμάτιο το μόνο που ήταν πιο ακριβό από το μπλουζάκι μου (που ήταν και Η&Μ) ήταν ένα μπουκαλάκι Aqua di Gió που ήταν και άδειο.

Πρόβλημα (;) 3

Τον έχω ερωτευτεί παράφορα και ζώ μονίμως με μία ανησυχία μήπως τον χάσω.Χάνεται....το βλέπω στα μάτια του, είναι μερικές φορές πραγματικά απών.Η ανασφάλεια η δική μου ανεβαίνει σαν το θερμόμετρο σε κάτι καλοκαιρινά μεσημέρια του Ιούλη.

Τι θα κάνω:

Θα σταματήσω να σκιαγραφώ το μέλλον μας κοινό και λαμπρό.Πρέπει να το δώ πιο χαλαρά και να ηρεμήσω.Αυτό δηλαδή το πιστέψατε τώρα εσείς;

Κάτι το τόσο αστείο...

Είναι πραγματικά αστείο για να μην πω γελοίο, το πως πιστεύουν μερικοί άνθρωποι ότι όλα σε αυτόν τον κόσμο συγχωρούνται.Το κακό είναι οτι κανείς δεν καταλαβαίνει τα λάθη του.Νομίζω πως το να καταλάβει κανείς ατομικά πιο είναι το λάθος είναι σημαντικό και όχι να το δείξει στους άλλους.
Αρνούμαι κατηγορηματικά να μιλήσω σε οποιονδήποτε εκμεταλλευτεί φίλο η οποιοδήποτε πρώην που θυμήθηκε να κάνει την απολογία του μετά από έναν χρόνο.
Δεν θα συγχωρούμε πάντα εμείς.Δεν πάει έτσι ο κόσμος μπροστά.Αντιθέτως μας χρησιμοποιούν ακατάσχετα και πάνω στα δύσκολα μας πετάνε....
Να μου λείπει.....

ΥΣ.δάκρυσα.δάκρυσα γιατί διάβασα κάπου κάτι για μένα, απο έναν άνθρωπο που δέν ήξερα οτι ήταν τόσο κοντά μου.....

Ανάρτηση 13

Τελειώνει και αυτός ο μήνας και ο καιρός εδώ δεν λέει να καλυτερέψει.Θυμίζει κάπως ελληνικό Οκτώβρη.Έχω καιρό να γράψω, αλλά θεώρησα πως δεν ήταν αναγκαίο από την στιγμή που δεν συνέβησαν καθοριστικά πράγματα στην ζωή μου.Ένιωσα πως επαναλαμβάνετε το μέλλον.Τέτοια ρουτίνα προσέδιδαν οι εβδομάδες που περνούσαν.Τα ίδια καφέ, τα ίδια άτομα, οι ίδιες ασχολίες.Άλλαξα εγώ όμως πολλά.Ξεφορτώθηκα αχάριστους φίλους που μόνο να παίρνουν ήξεραν και ποτέ να προσφέρουν.Φίλους που πάντα νόμιζαν πως αυτοί είναι οι σωστοί και πως όλα τα κάνουν για χάρη των αλλονών.Δεν βαριέσαι, συχνά αλλάζουμε ταπέτες στην ζωή μας....

• 22 Μαρτίου 2010

Πριν δύο μέρες ήρθα επιτέλους Ελλάδα.Ο μήνας μου φάνηκε χρόνια ατελείωτα, μέσα στο άγχος και την πίεση,τίποτα παραπάνω.Μόλις έφτασα Λάρισα, ο ήλιος μου φάνηκε αφόρητος και αποπνικτικός σε σχέση με τα βαριά σύννεφα της Γερμανίας.Είχα ένα ραντεβού ήδη κλεισμένο από πριν, είπα να συνταιριάσω την επίσκεψη στις συμμαθήτριες μου μαζί με μία συνάντηση με ένα παιδί, το οποίο το ξέρω από τότε που πήγαινα γυμνάσιο αλλά δεν το είχα δει ποτέ από κοντά.Άλλος ο αέρας της χώρας μας τελικά.Ότι προβλήματα και να έχεις, φαίνεται σαν να φωτίζει ο ήλιος και την δική σου ψυχή.

22:00

«Πώς είμαι;» ρώτησα μες στο άγχος
«Καλά μια χαρά» μου απαντάνε με μια απάθεια οι φίλες μου,χωρίς καν να με κοιτάξουν.
«Ρέ σταματήστε λίγο να κοιτάτε τηλεόραση και πείτε μου!» είπα νευριασμένος
«Οο κούκλος!» μου λένε ενθουσιασμένες παρατηρώντας με από πάνω ως κάτω.
Το κουδούνι χτυπάει και νιώθω την αδρεναλίνη να κυλάει σε όλο μου το κορμί,προσπαθώ να κατευθυνθώ προς την πόρτα αλλά έχω την αίσθηση πως θα χάσω την ισορροπία μου....

01:00

«Να ξέρεις πως εγώ θα είμαι πάντα εδώ για σένα, ΟΤΙ και να συμβεί» μου ψιθυρίζει στο αυτί
Προσπαθώ να κρατήσω τα δάκρυα μου και τα μόνα λόγια που περιστρέφονται στον νου μου είναι "Γιατί τώρα και εδώ;" Έπρεπε να ήταν τελικά όπως τον περίμενα;

27 Μαρτίου 2010

«Θα σου δώσω κάτι» μου λέει και φεύγει όλο χαρά.Δεν προλαβαίνω να αντιδράσω μέχρι που επιστρέφει
«Θα σου δώσω αυτό για να ξέρεις ότι, ΟΠΟΥ και να'σαι, ΟΤΙ και να γίνει κάποιος θα είναι εκεί για σένα...»
Δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου.Ήταν ένα μπρελόκ σε σχήμα καρδιάς και ένα κλειδί.«Όχι αποκλείεται» είπα στον εαυτό μου.
«Τί είναι αυτό;»
«Το κλειδί του σπιτιού μου! Εσύ τι λες ρε χαζό;» αποκρίθηκε με μάτια που έλαμπαν από χαρά

11 Απριλίου 2010

"παρακαλούνται οι επιβάτες της Aegean Α513 με προορισμό την Φρανκφούστη να προχωρήσουν για τον έλεγχο των διαβατηρίων τους...."

Anatomie to my Broken Heart.....

Τι κάνουμε λοιπόν όταν δεν είμαστε καλά;Το αντίδοτο ποιος το έχει;Όπως και να έχει η ζωή, η παραμικρή αλλαγή μπορεί να μας κάνει να αισθανθούμε καλύτερα.Καταρχήν το έκλεισα το ρημάδι το ρομεο.Ξέχασα να φλερτάρω γιατί με αυτό το ιντερνετ παθαίνουμε τρομερή αναπηρία και το κακό είναι οτι ούτε το αντιλαμβανόμαστε.
Αποφάσισα μία νύχτα να βγω στην μετρόπολή να διασκεδάσω.Η αίσθηση που σου προκαλεί μία τόσο μεγάλη πόλη την νύχτα είναι απίστευτη. Αυτοκίνητα, φώτα, χλιδή, πλούσιοι ιδιοκτήτες ferrari,τα ναρκωτικά στο κόκκινο μίλι δίπλα στις πόρνες-κοριτσάκια.
Εγώ, ο ίδιος.Μεγάλες προσδοκίες για το βράδυ που δείχνουν έναν στοιχειώδη σεβασμό προς τον εαυτό μου.
Μπαίνουμε στο κλαμπ.Η γνωστή ταλαιπωρία όταν θέλεις να βγείς Σαββάτο βράδυ σε αυτό το ατελείωτο χάος.Περιμένεις στην είσοδο, πας να αφήσεις στην γκαρνταρόμπα τα σακάκια, περιμένεις για ποτό, πληρώνεις και όλα τα συναφή.
Έχω πάντα ένα παράξενο συναίσθημα όταν βγαίνω, είναι όλοι τόσο άγνωστοι αλλα συγχρόνος τόσο προσειτοί, σαν την θάλασσα που είναι τόσο απέραντη άλλα πάντα σε καλεί.Ξεχνάω πάντα τα προβλήματά μου υπο την επίδραση,προπαντός του αλκοόλ, και του πλήθους.
Σε ένα str8 κλαμπ μια γυναίκα είναι πανεύκολο να βρέι έναν τύπο.Εγώ ακόμα απελπισμένος, "έκλαιγα την μοίρα μου" για τον άντρα που δεν με θέλει.Ξαφνικά παρατηρώ έναν άντρα μέσα στο πλήθος.Η λίστα προϋποθέσεων ξετυλίχθηκε ξάφνου μυαλό μου:

• Κοντούλης
  
• Μουσάκι που έχει μεγαλώσει αρκετά
• Πανέμορφο χαμόγελο
• Ξέρει να χορεύει;!
• Αντρικές παλάμες και δάχτυλα
  
• ;Έρχεται κάπου απο τις μεσογειακές χώρες;

Γυάλισε το μάτι μου.Ερώτηση.Η συμφοιτήτριά μου που είναι τόση ώρα;
Έπεσα σε πανικό, το κλαμπ έσφυζε απο κόσμο.Πανικόβλητα γυρνούσα το κεφάλι μου να βρώ τα φουσκοτά ξανθά μαλλιά.Στο βάθος την είδα.Δεν ήταν όμως μόνη της.Αγκαλιά ήταν και φιλιόταν με έναν τύπο.Πιο βαθιά δεν γινόταν να πέσω.Απελπίστηκα πίστεψα πώς θα περάσω όλη την νύχτα μόνος μου.
"Θα του την πέσω σκέφτηκα"
Πέρασε περίπου μία ώρα και είδη οι μυς μου άρχισαν να διαμαρτύρονται.
"Θα φύγω από δίπλα του δεν μπορώ να τον βλέπω" σκέφτηκα και ψιθύρισα ασυναίσθητα.
Πριν προλάβω να απομακρυνθώ παρατηρώ ότι έρχεται από πίσω μου και στέκεται ακριβώς δίπλα μου..
"ΕΛΕΟΣ" σκέφτηκα "Τι θα γίνει τώρα, θα μου βιάζει για πολύ την ψυχολογία;"
"Θα χορέψω μαζί του" είπα και έκανα.
Με κοιτούσε και τον κοιτούσα, δεν ήξερα τι να πω (το ιντερνετ που λέγαμε).
"Πώς είσαι;" άκουσα μία φωνή πίσω μου και ένα χέρι που ακούμπησε στον ώμο
"Δεν ξέρω τι να του πω, χορεύουμε έχει και πόση ώρα!" φώναξα αστραπιαία
"Βρες κάτι" μου απάντησε ναζιάρικα, και γύρισε στον τύπο της.
Σταμάτησα δεν είχε ουσία, ήξερα οτι δεν υπήρχε πιθανότητα, δεν ήξερα καν αν είναι ομοφυλόφιλος.Καλά θα ήταν οποίος μου γυαλίζει να είναι και όλας.Φαινόταν πολύ αρρενωπός για να είναι.
"Έχεις μήπως ένα τσιγάρο;" είπε σε σπαστά γερμανικά.
"Να σου στρίψω;" ρώτησα σαστισμένος,σοκαρισμένος, ούτε έγω ξέρω πως.
"Γιατί όχι;" αποκρίθηκε.
"Απο πού είσαι τον ρώτησα;" με σπαστό τόνο φωνής φοβούμενος μην μου πει, Τούρκος.
"Ιταλία, μιλάνο"
Τα 'χασα, δεν μπορεί να έχω τέτοιο μάτι και ο πρώτος που μ'αρέσει να έρχεται από κάπου εκεί.Ακολούθησαν οι τυπικές κουβέντες,μέχρι που το κολλημένο μου μυαλό λειτούργησε.
"Τεκίλα πίνεις;" και πριν προλάβω να ολοκληρώσω αποκρίθηκε καταφατικά.
Η μία γίναν δύο, οι δύο τέσσερις.Το μυαλό μου έμοιαζε με βρεγμένο γραμμένο χαρτί.Άρχισα να χορεύω κολλητά του.Μύρισα το γνωστό Aqua di Gio στον λαιμό του και κάθε αναπνοή που έπαιρνα με μαστούρωνε.Ήταν τότε που με έπιασε απο την μέση και εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία να τον φιλήσω.Δεν έχω ξανανιώσει έτσι μόνο με ένα φιλί.Το είχα ανάγκη.Η μυρωδιά του με τρέλαινε.
Περάσαμε κάμποση ώρα αγκαλιά και οι δύο απελπισμένοι συμφοιτητές ένιωθαν πιο ευτυχισμένοι από ποτέ.Φυσικά η τάση μου εμένα για σιγουριά θα με καταστρέψει μία μέρα.
"Μένεις Φρανκφούρτη, η απλά δουλεύεις εδώ;"
"Δουλεύω και μένω εδώ..." και πριν προλάβω να πετάξω από την χαρά μου "...Φεύγω μεθαύριο για Λονδίνο, εκεί είναι η έδρα της δουλειάς μου" πέταξε το μαχαίρι....

Δεν πτοήθηκα.Ανταλλάξαμε αριθμούς,ένιωσα την τρυφερότητα που ήθελα.
"Θα σου γράψω, δεν θα σε ξεχάσω" με παρηγόρησε

Εγώ κύριος, απο το δωδεκάποντο που θα έλεγε και μία γυναίκα, δεν κατέβηκα...
Σκέψεις και περίεργα συναισθήματα μέσα στο τρένο ενώ η ήλιο ανέτειλε.Έφτασα σπίτι και έπεσα στο κρεβάτι χωρίς να σκεφτώ τίποτα...
Ξεκίνησα γυμναστήριο, θέλω μυς.....

Τέλος...

Του τα είπα όλα........όσα είπα στο προηγούμενο ποστ.Μου είπε πως θέλει να μείνουμε φίλοι...
Τα Mc donalds είναι ανοιχτά τέτοια ώρα άραγε;

Και πάλι απ'την αρχή.....

Είχα μιλήσει στα προηγούμενα ποστ μου για ένα παιδί το οποίο γνώρισα και (ας πάρω τον τόνο του δημοτικού) το ήθελα πολύ .
Εντάξει είπα στην αρχή θα είμαστε χαλαρά, δεν βιαζόμαστε, αρκεί να περνάμε σε πρώτο στάδιο καλά.Ήτανε που άκουσα και τις συμβουλές κάποιον εδώ μέσα.
Μετά από ένα μήνα:
Τίποτα.Απολύτως Τίποτα.Μου είπε ότι μ'αγαπά (μην είμαι και μουλάρι)...
Να ρωτήσω τώρα εγώ τι να το κάνω; Βρισκόμαστε δεν βρισκόμαστε 1 φορά την εβδομάδα και είναι μονίμως με μία φίλη του, η οποία έχει πάθει εμμονή με τα προφίλ μου και τα μηνύματα στο κινητό μου ξέροντας πιο πολλά για την προσωπική μου ζωή απ'οτι εγώ.Σχέση δεν έχουμε ακόμα, θέλει χρόνο λέει.Μα τι να το κάνω αν μ'αγαπάει και δεν είμαστε μαζί ούτε βλεπόμαστε;
Το καταλαβαίνω άλλοι άνθρωποι χρειάζονται πιο πολύ χρόνο απ'οτι εγώ.Μα πώς θα δει ποιος πραγματικά είμαι, αν δεν είμαστε μαζί;Πότε θα ξεκινήσω να "του δείχνω τον πραγματικό μου εαυτό";
Επιστρέφω στο πρόβλημα με τα χρονικά περιθώρια και το εγω-χρειάζομαι-δεκα-χρόνια-για-να-τα-φτιάξω-με-κάποιον.Έχεις να με δεις 5 μέρες, ή κάνω λάθος; Τι χρόνο θέλεις δηλαδή αν δεν με βλέπεις;Με αυτόν τον ρυθμό ούτε μία ζωή δεν μας φτάνει να γνωριστούμε.

Καλά να είναι η τεχνολογία πάντως.ΓράφΑμε μηνύματα.Τώρα κόπηκαν και αυτά.Δεν μπορεί να ξοδεύει τόση κάρτα λέει, φοιτητής είναι.Καλά δεν με πειράζει, αφού βρισκόμαστε τόσο συχνά θα βγω στο μπαλκόνι και θα σου στέλνω σινιάλα καπνού.
Φυσικά διαβάζει το παιδί.Μην είσαι υπερβολικός ρε Μόνε,ξένε,φοιτητή.Δεν θα μπορέσει να έρθει σήμερα,επειδή έχει αυτοκίνητο δεν σημαίνει ότι μπορεί να έρχεται.

11:30 το βράδυ-έχουμε να βρεθούμε 8 μέρες :
"θα πάω στην Μαρία για καφέ...."

Μπαίνω στο google maps πριν πω καμία κοτσάνα και προσπαθώ να διατηρήσω την ψυχραιμία μου....
Γιατί έχω δίκαιο; Γιατί η Μαρία μένει 15 λεπτά πιο μακριά απ'ότι μένω εγώ;

"Καλά να περάσεις καληνύχτα, τα λέμε αύριο,μάκια" απαντώ και κλείνω το κινητό......

Βαθιά μέσα σου...

Ένα αίσθημα πολύ γνωστό, κάτι σαν πνίξιμο στο στήθος, αυτό που σου έρχεται πριν βουρκώσεις. Δεν ξέρεις από που υπάγεται, σου είναι γνώριμο, όπως η πρώτες βροχές του φθινόπωρου , που κάνουν την ψυχή να μαλακώσει και εσύ αβοήθητος περιμένεις.
Αναμονή.Δύο ζωές θα ζούσαμε αν δεν υπήρχε αυτός ο ορισμός.
Άκουσα κάπου, ότι μόνο η ανεκπλήρωτη αγάπη μπορεί να είναι ρομαντική.Είναι; Φθεiρει....Αυτό έμαθα.Είναι σαν μια νοσταλγία γλυκιά, σαν το τσιγάρο που σε σκοτώνει κατά βάθος....
Μιλας σε ένα τηλέφωνο δεν σου βγαίνει όμως....Καμία φορά θές να τα βγάλεις όλα απο τα μύχεια της ψυχής σου, υπάρχουν όμως νοητοί φραγμοί...Ισώς να το λένε φόβος, ότι όλα θα χαθούν,μεσα απο δύο λέξεις.....
Και ο Ρόκκος να παίζει...

Απολογία

...Νομίζω πως είναι κοινός γνωστό ότι κατά την άφιξη της νέας χρονιάς όλος ο κόσμος τίθεται να κλείσει κάποια κεφάλαια στην ζωή του και να ανοίξει άλλα καινούργια, μέχρι να μπει ο καινούργιος χρόνος και έτσι πάει λέγοντας.Μία ζωή.Μέχρι να φτάσουμε στην τελειότητα.
Βαρέθηκα (παραπονιάρης είμαι ναι...) να βγαίνω συνεχώς ραντεβού με τον κάθε ψυχανώμαλο,κομπλεξικό,αλκοολικό άντρα που βρίσκω, μόνο και μόνο για να καλύψω την μονιά που με διέπει.
ΟΧΙ.Το είπα και στο προηγούμενο μου ποστ ότι δεν τα έδωσα όλα στην σχέση που είχα.Κατάλαβα ότι δεν είναι ο άνθρωπος με τον οποίο ήθελα να ζώ μία ζωή μαζί του, και μονίμως η πίεση μου ήταν στο 200.Δεν λέω με αγαπούσε πραγματικά, είχα και εγώ συναισθήματα για αυτόν.Δεν ξέρω ρε γαμώτο...
Έχω μία τάση γενικά όσο και να μην απατώ τον άλλον να μην χωρίζω πριν βρω άλλον (εδώ είναι το σημείο που με αποκαλείτε μαλάκα).Δεν είναι ότι τούς απατώ.Δεν μπορώ απλά να μένω σε αυτήν την χώρα μόνος μου.Με πιάνει η μελαγχολία και δεν μπορώ να διαβάσω για το πανεπιστήμιο.Είναι όλα τόσο σκοτεινά,μόνα,γκρι.Κρύο δεν υπάρχει μόνο έξω άλλα και μέσα.Στις καρδιές τους.Τα χαμόγελα δε,παγωμένα.Από την άλλη μου λείπει και η οικογενείας μου.Την έχω αναφέρει και αλλού την μάνα μου.Όποτε έχω καιρώ να την δω και καταλαβαίνω ότι ο χρόνος την σημάδεψε με ρυτίδες με πιάνει ένας κόμπος στο στομάχι και ας με είχε διώξει τότε από το σπίτι.Με αποκάλεσε ανώμαλο δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Ας είναι.Μάνα μου είναι...Ακόμα δεν ξέρω γιατί το έκανε...
Θέλω μία αγκαλιά,κάποιον να βρίσκω δίπλα μου όταν ξυπνάω το πρωί, κάποιον να του δίνω το πρωινό φιλί και να πίνουμε μετά μαζί καφέ.
Πρέπει να είμαι προβληματικός δεν δικαιολογείτε αλλιώς.Γνώρισα ένα παιδί λοιπόν-Το ΔΕΥΤΕΡΟ παιδί που γνώρισα από κοντά και όχι από το χαζο-Ιντερνετ.Πέρασε αρκετός καιρός από τότε που χώρισα και πιστεύω ότι μπορώ να αρχίσω κάτι καινούργιο.Τον θέλω αρκετά, μ'αρέσει το χαμόγελό του, ο τρόπος που μιλάει ,τα μάτια του όταν με κοιτάζει,μέχρι και ο τρόπος που οδηγάει.Έλληνας είναι και αυτός.Μ'αρέσει που μιλάμε ελληνικά.Μου θυμίζει πατρίδα.

(Μια φωνή μέσα μου που θυμίζει γυναίκα...)
-Γιατί τον θέλεις;Μήπως ενθουσιάζει το γεγονός της κατάκτησης;
(Εγώ...)
Όχι ρε σύ γιατί; όποτε τον βλέπω το παρασυμπαθητικό μου ταράζετε, δεν μπορώ να λειτουργίσω....

Δεν ξέρω...Δεν έχω την δύναμη να θέλω να ξέρω...θα δείξει....


''Καλωσορίσατε στην πτήση Α-535 της AEGEAN με προορισμό την Θεσσαλονίκη,διάρκεια πτήσης 2 ώρες και 45 λεπτά''
''-Josefin τι να κάνω τον θέλω;;;;;;
-...σσσ!!!!!μιλάει για την ορχεκτομή! τι γράφεις εκεί; πρόσεχε!!!!"

ΥΣ.Καλη χρονιά......

Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε θεός κελεύει....

Έχω καιρό να γράψω, δεν ξέρω δεν μου έβγαινε...ένιωθα ευτυχισμένος πολύ.
Είμαι δυστυχισμένος.
Με πειράζουν όλα τελικά.Διαβάζω σαν τον μ......, είμαι μακριά από τους γονείς μου και όποτε βλέπω την μάνα μου μετά από μήνες με πιάνουν τα κλάματα γιατί συνειδητοποιώ ότι αυτή γερνάει και εγώ μένω αμέτοχος.

Πρόβλημα Νο.2
Δεν μπορώ σε αυτήν την χώρα να βρω άντρα.Δεν πρόκειται να βρω ποτέ.Γυναίκες; μπόλικες! Με πέος η μη.Ας μου αναιρέσει κάποιος τον κανόνα ότι όποτε πάνε τα επαγγελματικά του καλά, όλα στην προσωπική ζωή έχουν το status ''Ανάστα ο Κύριος''.

Λύση Νο.2
Είχα σχέση 5 μήνες και χώρισα.Ε, είπαμε δεν μπορείς να αλλάξεις τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου....Πόσο να προσποιούμαι άλλο πια ότι όλα πάνε καλά και ότι με το παραμικρό που λέει δεν νευριάζω;Όσο και να αγαπάς έναν άνθρωπο όταν ο χαρακτήρας του είναι ενός 5-χρόνου παιδιού ,και ας απέχει από εκείνη την εποχή 18 χρόνια, δεν στεριώνει η κατάσταση.
Δεν έχω βρίσει ποτέ άνθρωπο στην ζωή μου.Τον έβρισα σαν τον τελευταίο ακοινώνητο.Στα ελληνικά γιατί ήταν Έλληνας.Με είχε φέρει στο αμήν.Ησύχασα τουλάχιστον......

Να σου πω ένα μυστικό;

Σε μία μεγάλη κοινωνία ο καθένας κρύβει τα δικά του μυστικά όπως άλλωστε και τις δικές του ιστορίες.Τελείως άγνωστοι άνθρωποι οι οποίοι ίσως και να ζούνε χιλιόμετρα μακριά, συναντιούνται σε μία μετρόπολη και ανταλλάζουν απόψεις,αριθμούς,ζωές.
Πώς είναι λοιπόν δυνατόν μέσα σε ένα τόσο μεγάλο πλήθος αγνώστων να ξεχωρίσεις τι είναι το αληθινό και τι όχι; να καταλάβεις ποιος λέει ψέματα και ποιος όχι; Ακόμα και εμείς, λέμε τόσο πολλές φορές ψέματα στον ίδιο μας τον εαυτό, οπού μετά από κάποιο καιρό αρχίζει και φαίνεται σαν να είναι η αλήθεια...
Ο καθένας σε αυτήν την κοινωνία είναι ευχαριστημένος με την δουλειά του, έχει ένα ωραίο σπίτι, έχει πολλούς φίλους, αγαπά την οικογένειά του...οσον αναφορα τα ερωτικά; Αλίμονο, απορώ ποιός κάνει σήμερα σεξ χωρίς να είναι παντρεμένος! Κανείς μας δεν κάνει ONS ούτε ξεχνά να πάρει τις κατάλληλες προφυλάξεις.
Τον τελευταίο χρόνο έχω γνωρίσει, πέρα των υπερβολών, πάνω από 100 άτομα.Αυτό που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι η αγνότητα και ο μόχθος όλων να βρούνε μια μόνιμη σχέση.Αυτή η μοιρολατρία που κυκλοφορεί δεν περιγράφετε, γιατί τελικά κανείς δεν παράτησε τον γκόμενό του, ούτε τον απάτησε.Πάντα το αντίθετο.
Το βασικό πρόβλημα είναι να μπορεί κανείς να αντιληφθεί την διαφορά της αλήθειας και του ψέματος.Πώς είναι λοιπόν δυνατόν μέσα σε ένα πλήθος αγνώστων να καταλάβουμε ποιόν μπορούμε να εμπιστευτούμε και ποιόν όχι;
Απο τις δικές μου εμπειρίες κατάλαβα ότι είναι καθαρά θέμα ρίσκου.Όσο καλά και να ξέρεις η να έχεις γνωρίσει ένα ατόμο υπάρχουν τόσο υποκριτικά πλάσματα σε αυτήν την κοινωνία, που το πραγματικός τους ποιόν, ίσως να μην βγει ούτε μετά από μία δεκαριά χρόνια.Ξέρουν να καλύπτουν τις ανασφάλειες και τα ψέματα τους τόσο καλά όσο είναι αναγκαίο σε μία τεράστια πόλη που σου εξασφαλίζει την αντίστοιχη ανωνυμία.Η μόνη λύση είναι να προσέχουμε όσο πρέπει χωρίς να γινόμαστε διακριτικοί.Η κινήσεις ενός ανθρώπου -κοινός γλώσσα του σώματος, και αυτά που λέει προδίδουν επι το πλήστων τον χαρακτήρα του.Ενα άλλο βασικό βοήθημα είναι η εμπειρία.Αν δεν έχεις κλάψει, δεν έχεις πληγωθεί δεν πρόκειτε να μάθεις να προσέχεις.Όλα ονειρεμένα σου φαίνονται.
Όχι δεν τα βγάζω από τον νου μου ούτε θέλω να το παίξω carrie bradshaw.Μου έτυχε να βάλω στο σπίτι μου κυριολεκτικά ψυχασθενικά άτομα χωρίς καν να το έχω καταλάβει.Άτομα που με είχαν εκθαμβώσει τόσο από την εξυπνάδα τους, μέχρι που μου εξομολόγησαν, μετά απο αρκετές δόσεις κρασιου, ότι πέρνουν ψυχοφάρμακα και υπήρξαν κάποτε για ένα μικρό διάστημα τρόφημη της ψυχιατρικής κλινικής. Και στο φινάλε δεν σπουδάσαμε όλοι μας ψυχολογία ώστε να καταλαβαίνουμε τις λόξες του αλλουνού.
Υπάρχουν τόσοι εκατομμύρια άνθρωποι με τόσους διαφορετικούς χαρακτήρες που καθήστατε ανέφικτο να ξέρεις πότε πρέπει να εμπιστευτείς τον άλλον και πότε όχι.Όλα είναι τελικά θέμα συνήθειας και εμπειρίας...

Όταν ο κίνδυνος σου χτυπά την πόρτα...

«Καλημέρα σας, καθήστε.» μου είπε, και εγώ αμοίχανα προχώρησα προς την καρέκλα.
«Πρώτα τα καλά νέα, είστε οροαρνητικός, υπάρχει όμως ένα άλλο μικρό προβληματάκι» ένιωσα ένα ρίγος να διαπερνά το σώμα μου και με σχεδόν άκαμπτη γλώσσα τον ρώτησα τι ακριβώς εννοεί.
«Βγήκατε θετικός στο TPPA τεστ, και είστε σε προχωρημένο στάδιο με αρκετά αντισώματα στο αίμα σας...» δεν κατάλαβα από εκεί και πέρα τι μου έλεγε, τα είχα χάσει, όσο και να προσπαθούσα να καταλάβω τι μου έλεγε ο εγκέφαλος μου ήταν αδύνατον να επεξεργαστεί τις λέξεις και τις συνάφεια του λόγου του.
«Δηλαδή έχω σύφιλη;» ρώτησα συμπερασματικά,προσπαθώντας συγχρόνως να αποδεχτώ το γεγονός.
«Θα πρέπει το αίμα σας να υποβληθεί στα περαιτέρω τεστ για να μπορέσουμε να σας το επιβεβαιώσουμε σίγουρα και να σάς χορηγήσουμε την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή.Αύριο στις 12 η ώρα θα έχω όλα τα αποτελέσματα του εργαστηρίου, πάρτε με τηλέφωνο εκείνη την ώρα να σας ενημερώσω για την διαδικασία »
Βγήκα από το γραφείο μη ξέροντας που να πάω και τι να κάνω, σε ποιόν να το πω, που να πάω και να κλάψω.Περπατούσα στους δρόμους της πόλης χωρίς προορισμό και ένιωθα σαν μία του πεζοδρομίου.Η ερώτηση "από ποιόν ρε πούστη;" θόλωνε το μυαλό μου.Έκατσα σε ένα γεμάτο με κόσμο καφέ για να καλύψω την απομόνωση που ένιωθα εκείνην την στιγμή.Αν μου το πρότειναν θα είχα μπει μόνος μου στην καραντίνα, τόσο βρώμικος και απαίσιος ένιωθα εκείνην την στιγμή.Ξαφνικά μια δεύτερη ερώτηση και η συνειρμοί που ακολούθησαν έβαλαν σε τάξη το χάος που επικρατούσε μέσα στο μυαλό μου.«Ποίον κόλλησα; Τι θα πω εγώ τώρα στο παιδί που βγαίνουμε ραντεβού και φιληθήκαμε αρκετές φορές;Όχι ρε γαμώτο σήμερα έχουμε ραντεβού».Έπεσα σε πανικό.
Βγήκα από το καφέ και κατευθύνθηκα στο μετρό για να πάω σπίτι μου όπου ήξερα ότι θα νιώσω πιο ασφαλής απ'οτι έξω.
Στάση Hauptwache και όπως ήταν αναμενόμενο χτυπάει το κινητό.
«Τι γίνετε αγορίνα,πως κοιμήθηκες; πότε θα βρεθούμε σήμερα;»
Απάντηση Νο.1 «Δεν θα ξαναβρεθούμε θα πεθάνω ούτως η άλλος»
Απάντηση Νο.2 «Έχω σύφιλη, σε κόλλησα»
Απάντηση Νο.3 «Στις 6 στο Kanki »
Μετά από ώριμη και ήρεμη σκέψη διάλεξα την τρίτη επιλογή θέλοντας να κερδίσω χρόνο για να σκεφτώ τι ακριβώς θα του έλεγα απόψε το βράδυ.
Ήμουν εκεί στις 6, πέρασα 4 ώρες ψάχνοντας στο ίντερνετ τι ακριβώς έπαθα, πως μεταδίδεται και πότε πεθάνει κανείς αν δεν πάρει φάρμακα.Το πρόβλημα δεν ήταν ότι δεν υπάρχει θεραπεία, ήταν ο κόμπος στο στομάχι μου και το συναίσθημα που είχα κάνοντας με να νιώθω κυριολεκτικά σαν πουτάνα.
«Σού πήρα κάτι» μου είπε, και τα μάτια του γυάλιζαν.
Αν τα μάτια μου είχαν οθόνες θα πρόβαλλαν τις τύψεις που ένιωθα εκείνην την στιγμή.Μου είχε πάρει ένα αρκουδάκι το οποίο κρατούσε μια καρδιά στα χέρια του η οποία έγραφε "Χαρισμένο με αγάπη".Δεν ήξερα αν έπρεπε να χαρώ η να κλάψω.Μετά από ένα δίλεπτο σιγής πήρα την απόφαση να του το πω, δεν μπορούσα να περιμένω άλλο ένα 24-ωρο.
«Ξέρεις είναι κάτι που πρέπει να σου πω,»διέκρινα την ανησυχία στα μάτια του.Τού εξήγησα όλη την κατάσταση υπενθυμίζοντας τον κάθε λίγο και λιγάκι ότι δεν πολλές σεξουαλικές επαφές με άτομα και ότι χρησιμοποιούσα πάντα προφυλάξεις.
Δεν μου μιλούσε, ήταν χαμένος μέσα στις σκέψεις του.
«Θα θέλατε κάτι ακόμα;» διέκοψε η γκαρσόνα του sisha bar.
«Θα μπορούσατε να μας φέρνατε μια ακόμα προστασία στόματος για τον ναργιλέ;»
Σάστισα τελείως, δεν ήξερα πώς να αντιδράσω.Για άλλη μια φορά ένιωσα την ταμπέλα με την επιγραφή "πόρνη" να κρέμεται στον λαιμό μου.
Το συζητήσαμε, του εξήγησα πώς θα λαμβάναμε μαζί την φαρμακευτική αγωγή και πόσο λυπάμαι που συνέβη κάτι τέτοιο στην αρχή της γνωριμίας μας.Χαλάρωσε, με ρώτησε ευγενικά αν μπορεί να έρθει σπίτι μου να κοιμηθούμε μαζί για να μην νιώθει μόνος του και έπειτα με φίλησε.Το εκτίμησα αφάνταστα και καταντήσαμε να αλληλοπαρηγοριόμαστε όλη την νύχτα, μέχρι που η υπόθεση έλαβε έναν χιουμοριστικό τόνο...Τα αστεία του στυλ "θα μου δώσεις λίγο την χλωρίνη να απολυμάνω την τουαλέτα;" δεν έλειψαν.
11:30 την άλλη μέρα το πρωί:
Το χέρι μου έτρεμε μη μπορώντας να πατήσω τα πλήκτρα του κινητού για να πάρω τηλέφωνο.
«Καλημέρα σας, είμαι το παιδί που έλαβε χθες τα αποτελέσματα για την σύφιλη» είπα με τρεμάμενη φωνή.
«Καλημέρα»αποκρίθηκε ο γιατρός ενώ ο Μ. καθόταν στο κρεβάτι και με κοιτούσε τρομοκρατημένος
«Βγήκαν τα αποτελέσματα σας πρίν απο 5 λεπτά, μετά απο όλες τις εξετάσεις βγήκατε και στα δύο τεστ αντισωμάτων θετικός, σας ανησύχισα δυστυχώς χωρίς λόγο.Η εξετάσεις ορού βγήκαν αρνητικές, δεν βρέθηκε κανένα δειγμα του ιού στο αίμα σας»
«Και τι σημάινει λοιπόν αυτό;» ρώτησα μπερδεμένος.
«Κάποια στιγμή στο παρελθόν είχατε νοσησεί απο ένα βακτήριο που είχε την ίδια δομή με το βακτήριο της σύφιλης και τα αντισώματα που είχατε δημιουργήσει έιχαν τρομερη εκπληκτικότητα αναμεταξύ τους.Αντέδρασαν με το τεστ αντισωμάτων χωρίς αυτό να σημαίνει οτι είστε μολισμένος»
«Δόξα τον Θεό» αναστέναξα
Τον ευχαρίστησα και εκλείσα το τηλέφωνο χαμογελόντας στα δύο μάτια που με κοιτούσαν ολο ανησυχία....

Υπ' ευθύνη μας

Συζητούσα χθες με μια πολλή καλή μου φίλη.Έχει σχέση εδώ και 5 χρόνια και ετοιμάζονται να παντρευτούν σε κάνα δίμηνο.Θυμάμαι ακόμα πως μου διηγούνταν την συνάντηση της με τον νεαρό, ένα ραντεβού που τώρα πλέον κατέληξε σε μακροχρόνια σχέση.Τον ερωτεύτηκε παράφορα, και ας είχε χωρίσει την εβδομάδα πριν το ραντεβού από τον πρώην σαδιστή φίλο της.Όταν μου έλεγε μετά από τρεις μέρες πως αυτός ήταν ο άντρας που έψαχνε μια ζωή, έκανα με καμάρι χαιρέκακα σχόλια θέλοντας να της αποδείξω πόσο σαχλό ήταν αυτό που έλεγε.Και όμως...πέρασαν 5 χρόνια, με εκπλήσσει ακόμα και τώρα η πορεία της όλης υπόθεσης.
Δεν ήταν ο άνθρωπος της ζωής της,έγινε, όταν αυτή πάνω στην απογοήτευση και την ανάγκη της να βρει έναν άνθρωπο να την αγαπά, βρέθηκε στον δρόμο της ο Θανάσης.Από την μία ήταν λογικό να τον ερωτευτεί, όταν αυτός της στάθηκε,της κράτησε το χέρι την στιγμή που το χρειαζόταν και της έδωσε τον απαιτούμενο ρομαντισμό.Σε τέτοιες περιπτώσεις,ειδικά μετά από έναν χωρισμό, δεν προσπαθούμε να δείξουμε τον καλύτερο μας εαυτό, ούτε συμβιβαζόμαστε με τον άλλον όπως θα έκανε ο καθένας σε στην αρχή υπό την επιρροή του ενθουσιασμού.Χρησιμοποίησε ουσιαστικά την καλύτερη συνταγή για να καταλάβει αν κολλάνε σαν ζευγάρι.Δεν ταίριαζαν πραγματικά μαζί, όλοι το ήξεραν αυτό και περίμεναν πως ανά πάσα στιγμή και στον πρώτο καυγά θα χωρίσουν,ποτέ δεν έγινε όμως κάτι τέτοιο.Ίσως αν δεν είχε χωρίσει να μην τα έβρισκαν ποτέ, να μην μιλούσαν καν.Αυτή δεν τον αγνοούσε μήνες ολόκληρους όταν αυτός της έστελνε μηνύματα να βρεθούνε;Μία φορά βρέθηκαν την κατάλληλη ακριβώς στιγμή.
Ο έρωτας της ζωής σου δεν είναι διαφήμιση της coca cola, ούτε έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις.Το έτερων ήμισυ πρέπει να είναι εκεί, την κατάλληλη στιγμή και στο κατάλληλο μέρος.Εμείς αποφασίζουμε ποιος θα είναι ο έρωτας της ζωής μας.Κανείς, ποτέ δεν πρόκειται να έρθει ένα ηλιόλουστο πρωινό να μας πάρει από το χέρι για να ζήσουμε μαζί στο ονειρικό παλάτι του.Δεν λέω,ίσως μια συνάντηση να έχει απρόσμενη αρχή η τέλος, χωρίς να σημαίνει όμως αυτό πως η μοίρα τα έφερε έτσι.Το σωστό timing είναι μεγάλη υπόθεση.Για όλους μας θα έρθει ο άνθρωπος της ζωής μας.Μέχρι τότε όλοι στην γραμμή προτεραιότητας.....

Στα ροζ σοκάκια της πόλης..

Σε μία πόλη οπού πάντοτε επαγρυπνεί, δύο σκιές μοιάζουν με μία, ενωμένες, ερωτευμένες.
Ξέρουν καλά να χάνονται μέσα στους άδειους δρόμους, θυμίζοντας χειμερινή βροχή, που κυλάει ανάμεσα στα ξεφτισμένα χρώματα αυτού του κόσμου ξέροντας το γιατί αλλά όχι το πότε, ούτε το πώς.
Σαν γόπα αναμμένου τσιγάρου θυμίζουν οι κινήσεις τους, που με το πρώτο κούνημα του ανέμου, σκορπίζουν στο αδειανό σκοτάδι.
Και τα νέον; Τα νέον από τα ροζ σοκάκια ανάβουν όλο και πιο φωτεινά οσο περνάει η νύχτα, όπως ο έρωτας των δύο ατόμων που ψάχνουν καταφύγιο ......

Τα περι του χωρισμού

Τελικά συνειδητοποίησα ότι το να χωρίζεις είναι τρομερά δύσκολο πράγμα.Δεν μιλάω για το μετέπειτα κλάμα, θρήνο, τις νύχτες που ακούς Αλεξίου, ούτε τα μηνύματα που του στέλνεις να ξανασμίξετε, αλλά για γεγονός ότι θέλεις να χωρίσεις και δεν ξέρεις ούτε τον λόγο ούτε πως να του το πεις....
Το κυρίως πρόβλημα είναι ότι εσύ ήσουν αυτός που του περιέγραφε τα πράγματα ιδανικά,αυτός που νόμιζε ότι με συμβιβασμούς θα κρατούσε μια τέτοια σχέση και αυτό μόνο και μόνο επειδή ήσουν τρελά ερωτευμένος, και τώρα μετά από ένα δίμηνο, βαρέθηκε πια και θέλει να χωρίσει.
Πριν από 2 μήνες γνώρισα έναν φοιτητή από την Γαλλία.Ξεκίνησε ένα εξάμηνο μετά από μένα τις σπουδές του στον οικονομικό κλάδο του πανεπιστημίου.Πάντοτε ήμουν τις άποψης ότι όσο ο κόσμος και να εγκωμιάζει το Παρίσι, οι Γάλλοι παραμένουν ένας ξενέρωτος λαός που το μόνο που κάνουν είναι σου πουλάνε έρωτες και αγάπες, και αυτά με μια γλυκύτητα που σε κάνουν να αηδιάζεις.Αρχίσαμε λοιπόν να βγαίνουμε όλο και πιο συχνά για ποτό, να κοιτάμε ταινίες σπίτι μου η απλός να καθόμαστε σε έναν καναπέ αναλύοντας τις απόψεις μας περί των σχέσεων.Η όλη ιδεολογία του με έκανε να αισθάνομαι ότι αυτά τα 2000 km που χωρίζουν τις πόλης μας ίσως να αντιστοιχούν και σε εκατομμύρια έτη φωτός όσων αναφορά τα θέλω μας σε μία σχέση.Άθελά μου η μη, ένα βράδυ καθώς προσπαθούσα να κοιμηθώ, κατάλαβα ότι τον είχα ερωτευτεί.Εγώ φυσικά να χτυπιέμαι κάθε βράδυ πάνω από το κινητό ενώ αυτός να περικλείεται από μια χαλαρότητα που μου ανέβαζε κυριολεκτικά το αίμα στο κεφάλι.Το πρόβλημα μου εμένα ήταν ότι δεν τον είχα σίγουρο.Υπήρχε βέβαια και μια μικρή λεπτομέρεια : Σε 3 μέρες θα έφευγε σπίτι του στην Γαλλία για να απόλαυσή τής καλοκαιρινές του διακοπές.Έπρεπε μέσα σε ένα σαββατοκύριακο να του αποδείξω πώς είμαι αυτό που τόσο καιρό έψαχνε, και τώρα πια το βρήκε στην δικιά μου μορφή.Του έκανα υποσχέσεις πως επρόκειτο να του σταθώ πιστός, να τον αγαπάω, να του κάνω όλα τα χατίρια χωρίς να ζητάω ανταπόδοση.Έτσι λοιπόν, μετά από ένα τρομερό σαββατοκύριακο πέταξε στην "χώρα του έρωτα" αφήνοντας με εμένα με ένα ασφυκτικά μεγάλο ερωτηματικό στο κεφάλι.Ήταν μια βδομάδα ακριβώς πριν εξεταστώ στο μάθημα τής Ζωολογίας .Προσπαθούσα να μην σκέφτομαι αυτόν και κατάφερα προς μεγάλη μου έκπληξη να πίσω τον εαυτό μου ότι τα πρωτόζωα για τα οποία μαθαίνω είναι πολύ πιο σημαντικά από "τον έρωτα της ζωής μου".
Οι μέρες περνούσαν και εγώ υπερφόρτωνα τον εγκέφαλο μου με πληροφορίες που θεωρητικά θα με χρησιμεύσουν στην μελλοντική μου δουλειά,και περνούσα αρκετό χρόνο με φίλους κάνοντας με να ξεχάσω την όλη υπόθεση.
Μετά από κάμποσες μέρες,καθώς κατέβαινα να πάω στην πόλη και έβριζα ακατάσχετα τον καιρό ο οποίος δεν έλεγε να σταματήσει να βρέχει, λαμβάνω ένα μήνυμα :
«Γεια σου μικρούλη μου (έχουμε και 3 χρόνια διαφορά) λολ.Μου λύπης πραγματικά.Κάθισα και σκέφτηκα κάποια πράγματα και κατάλαβα πόσο πραγματικά σε θέλω.Όποτε βλέπω ένα ζευγαράκι στον δρόμο σκέφτομαι εσένα και το πανέμορφο σαββατοκύριακο που περάσαμε μαζί.Μπορεί να ήτανε ελάχιστες η μέρες αλλά η δράση τους ήταν τόσο ισχυρή που με έκανε να πιστέψω πώς εσύ είσαι το άτομο που θα μπορούσε να με κάνει ευτυχισμένο.Δεν ξέρω τι ακριβώς μου συμβαίνει αλλά έτσι αισθάνομαι.φιλιά...»
Ο σκοπός είχε επιτευχθεί...Δεν είχα ξανανιώσει τόσο νικητής ποτέ στην ζωή μου.Μου ανακοίνωσε μετά από δύο μέρες πως θα ξαναγυρίσει στην Γερμανία για να περάσουμε το υπόλοιπο τον διακοπών του μαζί.
Πέρασαν οι μέρες, ήρθε και αυτός.Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη.Περίμενα πως και πώς να προσγειωθεί για να τυλιχτούμε στα δεσμά του έρωτα, απολαμβάνοντας το κάθε μας κοινό λεπτό.Ξαφνικά (και όταν λέω ξαφνικά το εννοώ) παρατήρησα μια αδικαιολόγητη αλλαγή στην συμπεριφορά του.Φαντάστηκα πως θα είναι η αλλαγή κλίματος η συνθηκών, το γεγονός ότι δεν θα έβλεπε τους γονείς του για μισό χρόνο η ακόμα και το γεγονός ότι από την ζεστή νότια Γαλλία ήρθε στην κρύα κεντρική Γερμανία.Μια όμως από το πουθενά εκρεώμενη συζήτηση έσπευσε να διαψεύσει όλα τα παραπάνω, αφήνοντας με άφωνο να τον κοιτάω με μάτια κουκουβάγιας.Απο το πουθενά άρχισε να μου αραδιάζει χίλια δύο προβλήματα και αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα μου που παρατήρησε μέσα σε μία μέρα μετά τον ερχομό του.Παρότι είχα μείνει άναυδος το άφησα να περάσει και την επόμενη μέρα όλα ήταν πάλι φυσιολογικά.Προσπαθούσα εβδομάδες ολόκληρες να μην σκέφτομαι την αλλόκοτη συμπεριφορά του.Περνούσαμε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μαζί, και επι το πλήστων αγκαλιά.
Έπειτα από κάποιες μέρες, μετά από την απογοήτευση που πέρασα επειδή κόπηκα στην ζωολογία έχοντας μια σχέση η οποία το κάθε άλλο έκανε από το να με παρηγορεί, αποφασίσαμε να ένα πρωί να πάμε στην Φρανκφούρτη να πιούμε καφέ.Ήταν Παρασκευή πρωί και η πόλη θύμιζε μελισσοφολιά όπου η κάθε "μέλισσα" είχε την δική της δουλειά και προορισμό.Αποφασίσαμε να ανεβούμε στην καφετέρια του τελευταίου ορόφου του γνωστού ουρανοξύστη-εμπορικό κέντρο για να απολαύσουμε την θέα της εμπορικής μετρόπολης.
«Έχω να σου πω κάτι» μου λέει, και συγχρόνως νιώθω ένα μούδιασμα σε όλο μου το σώμα
«Τι έγινε;» απαντώ, θέτοντας το πιο πολύ υπό την μορφή ρητορικού ερωτήματος
«Δεν ξέρω ρε 'συ, αλλά έχω την εντύπωση πως δεν είσαι ο πραγματικός σου εαυτός όσο βρίσκεσαι μαζί μου!»
«Αυτό από που το συμπεραίνεις δηλαδή;» ρωτάω ενώ νιώθω την εκτόξευση τεστοστερόνης στο αίμα μου, και την επιθετικότητα μου να χτυπάει κόκκινο.
«Δεν ξέρω, αυτήν την εντύπωση μου δίνεις, σαν να υπάρχει ένας τοίχος ανάμεσά μας» σχηματίζοντας στον αέρα τον τοίχο με τα χέρια του.
Για άλλη μια φόρα δεν επέκτεινα την συζήτηση γιατί ήξερα πολύ καλά πώς θα κατέληγε σε καυγά.
Με τα λίγα και τα πολλά,ενώ αυτός συνέχιζε να ισχυρίζεται πώς με αγαπά, άρχισα μέσα μου σταδιακά να κρυώνω όλο και πιο πολύ.Δεν ήθελα να απαντάω στα τηλεφωνήματα του (κάθε φορά θα συζητούσαμε για κάποιο "πρόβλημα" στην σχέση.Δεν γινόταν αλλιώς.Είχα κάποιες φορές το συναίσθημα πως είμαστε εδώ και μια δεκαετία παντρεμένη και πως κάθε μέρα προκύπτουν και νέα προβλήματα), τον επισκεπτόμουν όλο και πιο αραιά μέχρι και την φίλη μου στο νοσοκομείο έστειλα για να μην χρειαστεί να κοιμηθώ σε αυτόν το βράδυ.
Είχε έρθει η ώρα να ανασυγκροτήσω τις σκέψεις μου και τα συναισθήματα για να καταλάβω τι επιτέλους θέλω από την ζωή μου.Δεν το κατάφερα.Απο την μία φοβόμουν μην μείνω μόνος μου, από την άλλη έτρεφα συναισθήματα.
Μετά από άπειρες σκέψεις και τσιγάρα κατάλαβα ότι η σχέση δεν οδηγούσε πουθενά.Το βασικό μου λάθος βρισκόταν ήδη στην αρχή.Εγώ ήμουν αυτός που πρωτοείπε «Με τίποτε δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε κάτι,κατοικούμε σε διαφορετικούς πλανήτες».Ερωτεύτηκα και έταξα.Εκείνο ήταν το κομβικό σημείο.Πολλά πράγματα τα φανταζόμαστε ιδανικά στην ζωή ενώ κάπου μέσα μας ξέρουμε πως δεν είναι αυτό που πραγματικά αναζητούμε.Ο ενθουσιασμός ως βασικός παράγοντας μας παρασύρει να κάνουμε πράγματα που δεν τα έχουμε αναλύσει διεξοδικά.Αν τύχει και απο την αρχή θέλουμε να ταιριάξει, δεν μπορούμε στην συνέχεια να θέλουμε να είμαστε ο εαυτός μας.Αυτό δεν επιδιώκουμε στην τελική;
Χθες στις 10μμ κατευθύνθηκα σπίτι του.Ήξερα πως αυτήν την διαδρομή στην άλλη άκρη της πόλης θα την έκανα για τελευταία φορά.Του εξήγησα την κατάσταση μου και κατάλαβα από το βλέμμα του πως δεν το περίμενε.Ξέσπασε σε κλάματα.Λύπηθηκα από την μία, θυμήθηκα όμως από την άλλη πως καθ'ολη την διάρκεια της σχέσης μας , προσπαθούσε να με αλλάξει σαν άτομο και να με κάνει αυτό που αυτός ονειρευόταν.
Στις 1πμ ανηφόριζα στον δρόμο της επιστροφής ενώ ο αέρας παρέσερνε τα δάκρυα μου και τις ελπίδες μου που είχα απο τήν αρχή της σχέσης μαζι του.......

Μία νέα αρχή....

Κάποια στιγμή ο κάθε άνθρωπος καλείται να λάβει κάποιες αποφάσεις η οποίες είναι καθοριστικές στην ζωή του, μη ξέροντας αν αυτές τον οδηγήσουν στον σωστό δρόμο....
Έτσι και εγώ αποφάσισα μετά το λύκειο να ξαναγυρίσω στην χώρα την οποία μεγάλωσα για να συνεχίσω εκεί της σπουδές μου. Τολμώ να πω, πως τα πράγματα δεν είναι έτσι ακριβώς όπως πολλές φορές τα φανταζόμαστε η τα είχαμε ονειρευτεί. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με προβλήματα και δυσκολίες που στέκονται εμπόδιο στην επίτευξη του στόχου μας.
Τον Σεπτέμβριο του 2008 προσγειώθηκα μεταφορικά και κυριολεκτικά, στην πόλη στην οποία θα περνούσα τα υπόλοιπα 6 χρόνια τής φοιτητικής μου ζωής. Κάθε αρχή και δύσκολη, λέει η λαϊκή παροιμία, αλλά μόνο το γεγονός ότι θα μπορούσα να βιώσω την σεξουαλικότητα μου ελεύθερα με ενθάρρυνε σε τέτοιο βαθμό ώστε ακόμα και τα προβλήματα επικοινωνίας τα οποία αντιμετώπιζα να μου φαίνονται μηδαμινά...
Πέρασαν αρκετοί μήνες μέχρι να αποφασίσω να ανοίξω δικό μου Blog για να αφηγηθώ τα γεγονότα (ευχάριστα η δυσάρεστα) τα οποία συμβαίνουν καθημερινά στην ζωή μου. Πολλές φορές έχουμε την ανάγκη να εκφραστούμε αλλά δεν γνωρίζουμε ακριβώς τον τρόπο με τον οποίον μπορούμε να κάνουμε κάτι τέτοιο , ίσως επειδή απουσιάζουν τα κατάλληλα άτομα ή η συνθήκες δεν το ευνοούν. Το ουσιώδης της υπόθεσης είναι να επιχειρήσουμε να εξωτερικεύσουμε αυτήν την έμφυτη ανάγκη να μοιραζόμαστε πράγματα με άλλον κόσμο, ακόμα και αν αυτοί αποτελούν ένα πλήθος αγνώστων......Εύχομαι με την δημιουργία αυτού του blog, να μπορέσω μέσα από τις διάφορες αναρτήσεις, να αφηγηθώ πως είναι να ζεις μόνος, σε μία ξένη χώρα, και πάνω απ' όλα φοιτητής.....